Polska pomoc

Współpraca w ramach UE

Współpraca rozwojowa UE

Współpraca rozwojowa to jedna z najważniejszych dziedzin stosunków zewnętrznych Unii Europejskiej i zarazem jedna z najstarszych polityk wspólnotowych. Zapisy dotyczące promowania rozwoju gospodarczego i społecznego krajów i terytoriów zamorskich oraz pogłębienia stosunków gospodarczych między nimi a Wspólnotą znalazły się już w Traktacie ustanawiającym Europejską Wspólnotę Gospodarczą w 1957 r. Do Traktatu dołączona została konwencja wykonawcza powołująca specjalny fundusz rozwoju Krajów i Terytoriów Zamorskich finansowany przez państwa członkowskie EWG. Fundusz zaczął funkcjonować w 1959 r. i był narzędziem przekazywania pomocy technicznej i finansowej na rzecz krajów i terytoriów stowarzyszonych ze Wspólnotą.

Traktat z Maastricht z 1991 r. usankcjonował politykę Wspólnoty na rzecz rozwoju jako uzupełnienie polityk państw członkowskich sprzyjające rozwojowi gospodarczemu i społecznemu krajów rozwijających się, włączeniu ich do gospodarki światowej oraz walce z ubóstwem w tych krajach. UE została zobligowana do działania w celu zapewnienia spójności innych polityk wspólnotowych z polityką rozwojową (Policy Coherence for Development - PCD).

W grudniu 2005 r. przyjęto Europejski konsensus w sprawie rozwoju, dokument który po raz pierwszy w historii integracji europejskiej określił wspólne ramy, zasady i cele polityki rozwojowej UE i państw członkowskich.

Głównym i centralnym celem współpracy rozwojowej prowadzonej przez UE jest likwidacja ubóstwa w kontekście zrównoważonego rozwoju, w tym dążenie do realizacji Milenijnych Celów Rozwoju.

Traktat z Lizbony, który wszedł w życie 1 grudnia 2009 r., utrzymał dzielony charakter kompetencji UE i jej państw członkowskich w zakresie współpracy na rzecz rozwoju. UE i państwa członkowskie są zobowiązane do koordynacji swoich polityk w obszarze współpracy rozwojowej oraz konsultowania swoich programów pomocowych zarówno dwustronnych, jak i prowadzonych przez organizacje międzynarodowe. Analogiczne zasady dotyczą współpracy w zakresie pomocy humanitarnej UE.

UE jest największym donatorem oficjalnej pomocy rozwojowej (Official Development Assistance - ODA) na świecie[1]. Wspólnota finansuje ok. 60% pomocy w skali globalnej. Z budżetu ogólnego oraz Europejskiego Funduszu Rozwoju (European Development Fund - EDF) finansowanych jest ok. 20 procent wydatków UE na cele pomocy rozwojowej. Pozostałą część stanowią inicjatywy 28 państw członkowskich realizowane w ramach krajowych systemów pomocy.

W unijnym systemie współpracy na rzecz rozwoju uczestniczą:

 

[1] Zgodnie z metodologią Komitetu Pomocy Rozwojowej OECD jako oficjalna pomoc rozwojowa (Official Development Assistance - ODA) kwalifikowane są wszelkie wydatki ze środków publicznych kierowane do krajów rozwijających się i w okresie transformacji, których podstawowym celem jest wsparcie ich rozwoju. Muszą one mieć charakter bezzwrotny (granty/darowizny) lub preferencyjny (np. pożyczki, które zawierają co najmniej 25% darowizny). Do pomocy rozwojowej zalicza się również dokonywanie wpłat na rzecz organizacji, programów i funduszy międzynarodowych podejmujących działalność pomocową. W przypadku wielu instytucji międzynarodowych całość lub część składek jest kwalifikowana przez Komitet Pomocy Rozwojowej OECD jako pomoc rozwojowa.

[2] Głównym zadaniem Wysokiego Przedstawiciela jest reprezentowanie UE w stosunkach zewnętrznych i koordynowanie jej działań w tym obszarze - także w sferze polityki rozwojowej - oraz przewodniczenie Radzie ds. Zagranicznych.

w górę

Tagi