Komitet Pomocy Rozwojowej – DAC jest organem Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju OECD podejmującym kwestie globalnego rozwoju gospodarczego i społecznego. Głównym zadaniem Komitetu jest koordynowanie pomocy udzielanej przez najbardziej rozwinięte państwa członkowskie OECD krajom rozwijającym się i krajom w okresie transformacji.

Prace DAC koncentrują się na czterech płaszczyznach:

• opracowywanie wytycznych i rekomendacji dla państw członkowskich w prowadzeniu programów współpracy na rzecz rozwoju,
• przeprowadzanie okresowych (co trzy lata) przeglądów programów współpracy rozwojowej państw członkowskich, przede wszystkim pod kątem zgodności poszczególnych programów z przyjętymi przez Komitet wytycznymi oraz z punktu widzenia jakości zarządzania środkami przeznaczanymi na pomoc rozwojową,
• stanowi forum dialogu, wymiany doświadczeń i budowaniu międzynarodowego konsensusu w kwestiach odnoszących się do współpracy na rzecz rozwoju,
• publikowanie raportów statystycznych dotyczących rzeczowych i finansowych przepływów do krajów rozwijających się.

  W skład Komitetu wchodzi aktualnie dziewięć organów pomocniczych (grup roboczych) zajmującymi się poszczególnymi dziedzinami współpracy rozwojowej. Grupy robocze Komitetu zbierają się okresowo na sesjach, w których biorą zazwyczaj udział zajmujący się problematyką rozwoju przedstawiciele państw członkowskich.

• Zazwyczaj raz do roku organizowane jest spotkanie Komitetu Pomocy Rozwojowej na Wysokim Szczeblu (DAC High Level Meetings), podczas którego państwa członkowskie OECD reprezentują ministrowie lub wiceministrowie odpowiedzialni za współpracę na rzecz rozwoju. Podczas posiedzenia DAC na Wysokim Szczeblu określany jest ogólny kierunek polityki państw OECD w zakresie współpracy rozwojowej oraz dyskutowane są najważniejsze kwestie mające wpływ na współpracę rozwojową w skali globalnej.
• Komitet Pomocy Rozwojowej zbiera się też (zazwyczaj raz lub dwa razy do roku) na szczeblu wyższych urzędników (DAC Senior Level Meetings), co stwarza okazję dla zasiadających w nich przedstawicieli instytucji pomocowych państw członkowskich do omówienia bieżących spraw związanych ze współpracą na rzecz rozwoju.

Polska jest członkiem OECD, nie posiada jednak członkostwa w Komitecie.

Unia Europejska

W ciągu kilkudziesięciu lat Unia Europejska wykształciła własne mechanizmy pomocy zagranicznej. W systemie tym Komisja Europejska odgrywa podwójną rolę: samodzielnego dawcy pomocy oraz koordynatora działań pomocowych Unii jako całości.

Od momentu wstąpienia do Unii Europejskiej Polskę obowiązują cele i zasady udzielania pomocy rozwojowej ujęte w prawie wspólnotowym.

W 2005 r. UE przyjęła dwa ważne dokumenty dotyczące polityki rozwojowej, tj. Europejski Konsensus dot. Rozwoju („The European Consensus on Development”) i Strategię dla Afryki („The EU and Africa: Towards a Strategic Partnership”).

Europejski Konsensus określa po raz pierwszy w historii wspólne cele i zasady współpracy rozwojowej UE. Cele te to m.in:

• zmniejszenia (eradication) poziomu biedy;
• przestrzegania i ochrony praw człowieka;
• praktyki dobrego rządzenia.

Europejski Konsensus nawiązuje do zasad współpracy na rzecz rozwoju:

• własność i partnerstwo (ownership and partnership) - działania pomocowe powinny być zgodne z potrzebami państw-biorców oraz prowadzone na zasadach partnerskich;
• dialog polityczny;
• uczestnictwo przedstawicieli społeczeństwa obywatelskiego;
• równość płci;
• zapobieganie osłabianiu instytucji państwa.

Strategia dla Afryki - (The EU and Africa: Towards a Strategic Partnership) w części poświęconej osiąganiu Milenijnych Celów Rozwoju i pomocy rozwojowej zakłada zaangażowanie UE w rozwój kapitału ludzkiego w Afryce, rozwój i ulepszanie opieki zdrowotnej, ułatwienie dostępu do źródeł wody pitnej, kreowanie nowych miejsc pracy, promowanie różnorodności kulturowej oraz wykorzystanie skutków migracji w pozytywny sposób.

W Parlamencie Europejskim działa Komitet ds. Rozwoju, którego zadaniem jest analizowanie projektów nowych aktów prawnych związanych z pomocą rozwojową.

Na forum UE prowadzone są działania na rzecz podniesienia efektywności pomocy rozwojowej. Chodzi m.in. o ustanowienie w każdym kraju, w którym aktywnych jest co najmniej dwóch unijnych donatorów, planu działania na rzecz koordynacji i harmonizacji procedur udzielania pomocy.

ONZ

Organizacja Narodów Zjednoczonych to jedyna organizacja międzynarodowa o charakterze powszechnym i uniwersalnym. W swej działalności bardzo wiele miejsca poświęca tematowi współpracy rozwojowej:

• na forum ONZ toczy się debata na temat rozwoju
• w dziedzinach związanych z pomocą rozwojową działają agendy i programy Narodów Zjednoczonych (np. Program Narodów Zjednoczonych na Rzecz Rozwoju, Wysoki Komisarz ds. Praw Człowieka, Wysoki Komisarz NZ ds. Uchodźców, Wspólny Program Narodów Zjednoczonych ds. HIV/AIDS)

Efektem działań oraz toczonej na forum ONZ debaty rozwojowej jest Deklaracja Milenijna i Milenijne Cele Rozwoju, przyjęte na szczycie organizacji w roku 2000. Osiem Milenijnych Celów Rozwoju stanowi zobowiązanie społeczności międzynarodowej, w tym Polski, do redukcji ubóstwa i głodu na swiecie, zapewnienia równego statusu kobiet i mężczyzn, poprawy stanu zdrowia, poprawy stanu edukacji, walki z AIDS, ochrony środowiska naturalnego, a także zbudowania globalnego partnerstwa między narodami na rzecz rozwoju.