Polska pomoc

Konferencja "Nauka dla Pomocy Rozwojowej" - materiały pokonferencyjne

W dniu 6 lutego 2009 r. w Warszawie z inicjatywy Departamentu Współpracy Rozwojowej MSZ oraz Biura Ministra MNiSW odbyła się konferencja NAUKA DLA POMOCY ROZWOJOWEJ. Jej celem było nawiązanie współpracy między instytucjami wdrażającymi projekty pomocowe oraz ośrodkami naukowymi. Dzięki tej inicjatywie po raz pierwszy w Polsce środowiska te miały szansę spotkać się w tak licznym gronie i wymienić doświadczeniami. Otwarcia konferencji dokonali podsekretarze stanu Witold Jurek (MNiSW) oraz Jacek Najder (MSZ).

Wydarzenie cieszyło się bardzo dużym zainteresowaniem. Chęć uczestnictwa zgłosiło ponad 170 osób. Wśród nich znaleźli się prorektorzy wyższych uczelni, zarówno państwowych, jak i prywatnych, przedstawiciele Polskiej Akademii Nauk oraz fundacji naukowych. Przyjęte zostały również zgłoszenia z Kancelarii Sejmu, Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, wielu ministerstw, jak również przedstawicieli agend ONZ, a także administracji publicznej i organizacji pozarządowych. Tak liczne zgłoszenia świadczą o prestiżowym charakterze konferencji, ale przede wszystkim wskazują na rosnące poparcie dla zaangażowania Polski w pomoc rozwojową.

Podczas konferencji odbyły się dwie dyskusje panelowe. W toku pierwszej z nich przedstawiciele ośrodków wdrażających projekty rozwojowe w ramach programu polskiej pomocy zagranicznej prezentowali swe doświadczenia ze współpracy z ośrodkami badawczymi. Jak wskazują ich referaty, obecnie jest ona podejmowana przede wszystkim w sferze działań związanych z rolnictwem, ekonomią oraz technologią. Korzystanie z dorobku nauki daje atut w postaci większej gwarancji trwałości projektu. Wypełniając swoje posłannictwo szerzenia wiedzy i dzielenia się dorobkiem naukowym, badacze zobowiązani są do przekazywania wyników badań, a także udostępniania metodologii i technologii. Umożliwia to  partnerom projektowym samodzielną kontynuację działań eksperckich. 

W toku debaty zwrócono uwagę na istotną rolę ekspertyzy o charakterze społeczno-kulturowym, od której w znacznej mierze zależy powodzenie projektów. Dotychczas realizujący działania pomocowe korzystali w tym zakresie przede wszystkim z dorobku polskich misjonarzy. Jak pokazały prezentacje panelu drugiego - naukowego - również polscy badacze społeczni (etnolodzy, afrykaniści, geografowie i inni) mają na tym polu duże doświadczenie badawcze, które można praktycznie zastosować w projektach rozwojowych.

Uczestnicy konferencji zgodnie podkreślali walor dydaktyczny podejmowanej współpracy. Możliwość włączenia w programy kształcenia doświadczeń eksperckich z różnych regionów świata oceniono jako szczególnie ważną dla formowania nowego pokolenia ekspertów, a także szerzenia wiedzy o problematyce rozwojowej. Wielokrotnie wskazywano na konieczność wdrażania nowoczesnych programów pozwalających na kształcenie przyszłych kadr. Jak wskazała debata, choć programy takie już istnieją, konieczne jest ich dalsze doskonalenie oraz dostosowanie do rzeczywistości rynku pracy.

Zaprezentowane referaty, następujące po nich debaty oraz kuluarowe dyskusje pokazują, że istnieje duży potencjał dalszej współpracy między ośrodkami naukowymi i wdrażającymi projekty rozwojowe. Mogłoby to przysporzyć korzyści obu stronom i przyczynić się do zwiększenia ich wiarygodności w oczach potencjalnych donatorów oraz partnerów projektowych.

Konferencja okazała się doskonałą okazją do poznania środowisk, które na co dzień nie mają wielu możliwości do wymiany doświadczeń, a które, jak się okazuje, mają sobie wiele do zaoferowania. Należy wyrazić nadzieję, że inicjatywa ta będzie pierwszym krokiem do dalszej długotrwałej współpracy. 

w górę

Tagi