Dobra praktyka w pracy polskich NGOs za granicą

Wskazówki Grupy Zagranica:

• Ludzie, organizacje, społeczności lokalne, z którymi współpracujemy są naszymi partnerami. Jako partnerzy mają prawo znać i zrozumieć istotę wspólnego projektu.
• Czynimy wszystko, by nasi partnerzy byli samodzielni, nie traktujemy ich protekcjonalnie i nie uzależniamy ich od siebie.
• Swoją postawą świadczymy, że idee demokracji i społeczeństwa obywatelskiego nie są dla nas pustymi deklaracjami.
• W programach, które realizujemy, jesteśmy gospodarni i rzetelni. Wymagamy tego od siebie i od innych. Nie zrzucamy ciężaru finansowania programu na partnerów znajdujących się w trudniejszej sytuacji. Nigdy nie składamy nieprzemyślanych obietnic.
• Nie angażujemy się w programy, które nie prowadzą do realizacji ważnych społecznie celów.
• Przygotowując się do realizacji programu poza granicami kraju poznajemy kulturę, historię, język, obyczaje, podstawy systemu prawnego i politycznego, realia życia, religię krajów i narodów, z którymi będziemy pracować. Swoje programy budujemy
  w poszanowaniu dla miejscowej kultury i tradycji.
• Dokładamy wszelkich starań, aby nasze programy realizowane były w języku uczestników. Używanie języków międzynarodowych ograniczamy do minimum.
• Dbamy o bezpieczeństwo naszych partnerów. Pracując w krajach totalitarnych zawsze pamiętamy, że główne ryzyko ponoszą lokalni działacze.
• Porozumienie budujemy ponad granicami. Obywatele Białorusi, czy Ukrainy są dla nas gospodarzami tych ziem. Chcemy ich wspierać w działaniach na rzecz ugruntowania niepodległości, demokracji oraz silnej gospodarki ich własnej Ojczyzny.
• Pracując za granicą tworzymy dobry wizerunek Rzeczypospolitej. W miarę możliwości utrzymujemy kontakty z polskimi placówkami dyplomatycznymi.

 Wskazówki w zakresie efektywnego rozwoju międzynarodowego

Na podstawie materiałów Kanadyjskiej Agencji Rozwoju Międzynarodowego (CIDA):

• Doświadczenie pokazuje, że dla powodzenia projektów sprawą kluczową jest opracowywanie projektów w odpowiedzi na autentyczne potrzeby kraju-odbiorcy. We wniosku należy jednoznacznie wykazać fakt zaistnienia poczucia własności lokalnej projektu, gdyż w dłuższej perspektywie, może to być istotnym czynnikiem wpływającym na trwałość projektu, w tym równowagę środowiska naturalnego.
• Aktywny udział partnerów lokalnych i beneficjentów w planowaniu i realizacji projektu stanowi ważny sposób budowania własności lokalnej i zapewnienia, że projekty spełnią rzeczywiste potrzeby najuboższych i najbardziej zmarginalizowanych członków społeczeństwa, a zwłaszcza kobiet, które zwykle stanowią większość osób najsłabszych. Dlatego zaleca się, by w proponowanych projektach wykazano aktywne uczestnictwo partnerów lokalnych i beneficjentów przy opracowywaniu i realizacji projektu. Również rzeczą ważną jest wykazanie, że w pełni wzięto pod uwagę kwestie dotyczące równouprawnienia płci.
• Podobnie, wielką rolę w osiąganiu trwałości projektu odgrywa tworzenie potencjału i wzmocnienie instytucjonalne. Dlatego celem projektów powinno być nie tylko przekazywanie wiedzy bądź tworzenie infrastruktury, ale również zapewnienie by projekt pozostawił za sobą potrzebne kwalifikacje, instrumenty i zaangażowanie, dzięki którym podjęte działania będą mogły być prowadzone po jego zakończeniu.
• Każde z działań powinno być oceniane pod względem osiągnięcia rezultatów oraz potencjalnych wyników długo- i krótkoterminowych, wymiernego oddziaływania projektu na grupę docelową, oraz sposobów mierzenia i oceny tych rezultatów na przestrzeni czasu. Wskazane jest, aby wnioski przedstawiały wewnętrzną logikę planowanych działań oraz ich relacje w stosunku do działań innych donatorów oraz określały, czy działania te wzmocnią porozumienia partnerskie w kraju-odbiorcy i między donatorami.

<< powrót