PONIEWAŻ PRZYJĘLIŚMY MIĘDZYNARODOWE ZOBOWIĄZANIA

Miarą sukcesu polskiej transformacji ustrojowej i gospodarczej było m.in. przystąpienie naszego kraju do OECD (1996), do NATO (1999) i do Unii Europejskiej (2004). Członkostwo w tych organizacjach nakłada na Polskę współodpowiedzialność za rozwiązywanie problemów globalnych i zobowiązuje do udzielania pomocy krajom o niższych wskaźnikach rozwoju.

Członkostwo w Unii Europejskiej oznacza także, że Polskę obowiązują cele i zasady udzielania pomocy rozwojowej ujęte w acquis communautaire (Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, Tytuł XX: Współpraca na rzecz rozwoju, art. 177-181). Unia dostarcza ponad połowę światowej oficjalnej pomocy rozwojowej. Od 2004 r. Polska wpłaca składkę do unijnego budżetu, z którego finansowane są wspólnotowe inicjatywy pomocy zagranicznej nadzorowane przez Komisję Europejską. Jest to wyraz naszej odpowiedzialności za wspólne cele oraz naszej gotowości do podejmowania nowych ról na arenie międzynarodowej. Stanowi to zarazem ważny element budowania autorytetu międzynarodowego Polski.

W pomocowych przedsięwzięciach zbiorowych uczestniczymy też z racji przynależności do ONZ i jej wyspecjalizowanych agend. W 2000 r. Polska, wraz z innymi państwami członkowskimi ONZ, zadeklarowała włączenie się do wspólnych działań na rzecz realizacji tzw. Milenijnych Celów Rozwoju, pośród których celem priorytetowym jest poprawa losu ludzi żyjących w skrajnym ubóstwie i walka z głodem na świecie. Światowy kryzys gospodarczy i finansowy zmienił perspektywę osiągnięcia tych celów, niemniej unaocznił, że tylko działania całej wspólnoty międzynarodowej mogą skutecznie przeciwdziałać globalnym problemom.

PONIEWAŻ KIEDYŚ NAM POMAGANO

W najtrudniejszym okresie - przekształceń ustrojowych oraz reform społecznych i gospodarczych po 1989 r. - Polska uzyskała znaczącą pomoc z zagranicy, która  przyczyniła się do pomyślnego przeprowadzenia trudnych reform. W latach 1990-2004 Polska figurowała na listach OECD pośród państw, którym przysługuje tzw. oficjalna pomoc (official aid). W pierwszym okresie transformacji (1990-1994) udzieliły nam wsparcia m.in. Niemcy, Stany Zjednoczone, Francja, Japonia, Szwecja, a także Międzynarodowy Fundusz Walutowy i Bank Światowy. Na przełomie lat 80. i 90. Polska uzyskała od Banku Światowego największe wsparcie finansowe spośród europejskich krajów przechodzących transformację.

Od 1998 r. nasz kraj sam zaczął świadczyć pomoc rozwojową, awansując tym samym z kraju-beneficjenta pomocy do grona państw-donatorów. Bogatsi o doświadczenia udanej transformacji, mamy wiele do zaoferowania bliższym i dalszym sąsiadom w zakresie budowania społeczeństwa obywatelskiego i instytucji demokratycznych, umacniania samorządności lokalnej, poprawy efektywności administracji publicznej, restrukturyzacji gospodarki, współpracy transgranicznej.

PONIEWAŻ JEST TO POWINNOŚĆ MORALNA

W skali globalnej Polska należy do krajów wysoko rozwiniętych. Zgodnie ze wskaźnikiem rozwoju społecznego (Human Development Index, HDI), opracowywanym corocznie przez UNDP, w 2010 r. Polska zajmowała 41. miejsce wśród 169 badanych państw świata.

Z corocznie przeprowadzanych przez OBOP badań opinii publicznej wynika, że idea udzielania pomocy krajom rozwijającym się cieszy się niezmiennym poparciem społeczeństwa polskiego (w 2009 r. - 83%, w 2010 r. - 79%). Polacy popierają aktywną rolę naszego kraju w zwalczaniu ubóstwa na świecie, uznają to za powinność moralną. Pamiętając, że w nieodległym czasie sami korzystaliśmy z pomocy bogatszych państw, uważają to za rodzaj długu moralnego wobec wspólnoty międzynarodowej, który czują się w obowiązku spłacić, współpracując z krajami, które wkraczają na drogę przemian demokratycznych. Dzięki pomocy międzynarodowej Polska zyskała szansę rozwoju, odniosła sukces - teraz chce przyczynić się do tego, by taką szansę dać tym, którzy idą w nasze ślady.

Warto zauważyć, że donatorzy pomocy rozwojowej odnoszą też pośrednio korzyści ze swej działalności: wspierają wysiłki modernizacyjne państw o niższych wskaźnikach rozwoju, bo świat zmierzający w kierunku wyrównywania szans rozwojowych, przestrzegania praw człowieka, dobrego rządzenia, dbałości o środowisko i zrównoważony rozwój to świat bezpieczniejszy, stabilniejszy, bardziej przyjazny dla wszystkich jego mieszkańców.